Navigation Menu+

Pannenkoeken langs café de reisduif

Dolly wordt 75 jaar deze week. Niet dat gekloonde schaap, neen. Working 9 to 5 zingt Dolly Parton. Al kan je wel al begrijpen, van 9 to 5, is bij een boer niet aan de orde. Zo’n boeren zijn in het Vlaamse landschap te vinden allicht, met een peloton werknemers voor hun kar gespannen, zelf met propere handen. En zo gebeurt het, dat ik al enkele jaren bij nachte wat extra uren tijd zoek, om al mijn taken af te werken. ‘In den donker’ ben ik in mijn element, gerustgelaten. Geen rinkelende gsm, geen druk verkeer, geen stoorzenders. Denk nu niet dat ik graag altijd als een solitaire bij rondzoem door de dagen, maar in een nachtelijk uur doe je wellicht dubbel zoveel als in de klaren. Het begint al met mijn gewone dagtaak die stilletjes overloopt in de avond, wanneer ik de geitjes, onder binnenvallend maanlicht, binnenlaat in de melkstal. Twee keer per week pomp ik nadien de melk vanuit mijn blinkende koeltank over in stevige vaten. Om deze witte vaten nadien met onze truck naar de melkverwerking te rijden.

En zo vertoef ik ook afgelopen nacht nog maar eens tussen Oost- en West-Vlaanderen. Langs zwenkende straatjes, in een landschap waar het door Verminnen bezongen ‘café de reisduif’ staat. Met een laagje aangevroren sneeuw onder de banden, rolde ik gisteren en passant richting de windmolen van Mike en Soetkin. Daar staan 6 kisten fijngemalen koren voor me klaar. Bijna onvindbaar is die molen, al weet ik na al die ritten al welke hagen, welke prachtige boerderijtjes, kapelletjes en villa’s er langs de smalle straatjes zullen verschijnen. Ze zijn mijn houvast om er te geraken. Na tientallen bochten zie ik de molen in het avondlicht parmantig staan. Achterin hoor ik de melk klutsen na elke genomen bocht. Wanneer ook de bloem ingeladen is, bedenk ik dat ik enkel nog eieren ontbreken achterin voor een pannenkoek. Het laagje sneeuw, als een laken op de vlakke akkerlanden, geeft carte-blanche aan velen om zich te tonen. Een achtergrond van witte sneeuw, belicht door mijn felle camionlampen, maakt de anders onzichtbare wilde dieren, deze nacht toonbaar. Talloze hazen nemen het hazenpad, een oehoe vliegt doorheen een knotwilgenrij zijdelings met me mee, en 2 everzwijnen lopen langs een bosrand schuw weg. Ook de beeltenis van een kudde herten kom ik traagjes voorbijgereden, maar dan zonder mijn verwondering, omdat ze achter een omheining als paradepaardjes gehouden worden. Ik zwenk rustig verder langs de boerderijtjes, zoals de zielloos gerenoveerde hoeve van Jambers zijn Boer Charel. Zo’n boertjes met dampende stalruiten van de warme koeienurine zijn hier heus nog niet uitgestorven, ik passeer er nog enkele. De ernaast opgetrokken villa’s met tweemans-hoge hekstijlen maken me warm noch koud. Zouden die mensen er ook bij nachte voor gewerkt hebben, bedenk ik me, genietend van mijn rit.

Wil jij in je mailbox ook onze brieven ontvangen, die je meenemen doorheen onze boerenwereld? Kijk hier! Afmelden nadien is kinderspel.

Getekend, Jens.

Enthousiaste boer op Bioboerderij Koolmees in Ichtegem, Winkelier bij Boer Bas in Brugge en marktkramer in Torhout (woensdag), Sint-Michiels-Brugge (zondag) en Kortrijk (maandag).